NICO | GALOPPO || journal

In a recent article in De Standaard Magazine about the tradition of eating “vleesbrood” in Belgium, the author talks about his childhood memories of devouring this simple dish at the end of those even more traditional sunday family gatherings. While reading this, it reminds me so much of those sundays at my bobonne’s place, and even though, at some point in time, you start to find these sunday afternoons a little annoying and boring, now I think back of them with a certain amount of nostalgia, especially being far away from home. I think that the following excerpt of the article couldn’t better explain the atmosphere of such a typical sunday dinner (sorry, it’s in Dutch).

Maar naar welke naam het gerecht ook luistert, vroeger, toen een feest nog de hele dag duurde, kwam het meestal rond een uur of zes op tafel. Je kon de gasten toch niet met honger naar huis sturen?! De eters hadden ’s middags op zijn minst een of andere roomsoep en aardappelkroketten met vlees of gevogelte — vis eten was een versterving voor op vrijdag — en een dessert met koffie gekregen. Dat alles uiteraard afgerond met een pousse-café. Aangezien ze op het platteland stipt om twaalf uur begonnen, werd de tafel om een uur of twee al afgeruimd. Terwijl de vrouwen zich in de keuken over de afwas bogen en fluisterend nieuwtjes uitwisselden over al dan niet uitblijvende zwangerschappen, genoten de mannen van een sigaar. Als het zondagse servies goed en wel opgeborgen en het eten gezakt was, kwam omstreeks drie uur de taart op tafel. Aansluitend werd nog wat ,,gedruppeld’’, terwijl anderen overschakelden op trappist, omdat ze liever ,,een grotere plas’’ hadden. En dan was het tijd om een kaartje te leggen of om even in de tuin of in de buurt te gaan luchten. Achteraan in de tuin deden de kinderen eerst de schommel zeuren, waarna de peuters, die telkens weer uit de baan van de uitgestrekte benen van de schommelaars moesten worden geplukt, het gezeur versterkten. Wat verder belandde er eentje met een fietsje met ballonbanden in de vijver. Nog meer polyfonisch gebleir. Als het kaartersgezelschap de kamer vol blauwe rook van Groene Michel en rode Bastos had geblazen, en almaar feller blozend almaar luider troef maakte, dan was het tijd om de tafel te dekken voor een lichte avondmaaltijd: fricandeau met noordkrieken en een pistoletje.

We didn’t have the “vleesbrood” at our bobonne’s place, but the “pistolets” with cheese and charcuterie surely were part of the tradition for us.